Kwentong Kengkay

Pebrero 5, 2010

palengke queen

Isinalansan sa: Kwentong Kengkay, Pinas — kengkay @ 11:37 umaga
Tags:

alam nyo kung ano ang super enjoy na puntahan? at talagang super looking forward ako? actually si kengkoy, pareho kami nyan.

nanginginig na sa tuwa pag alam naming malapit na ang araw… na kung saan e dapat na kaming — dyaraannnn, mamalengke! nagdadala pa nga si kengkoy minsan ng video camera, kakahiya nga e, at least ako, digicam lang dala ko, hahahaha

opo, aaminin ko. ako ay palengke queen. sarap na sarap akong maglibot-libot sa palengke. kulang talaga ang isang araw kapag asa palengke ako. e sa oras pa lang ng usyoso kulang na e.

tapos sabayan ko pa ng tawaran at patikim naman dyan. at sempre, yung tanong-tanong; kung kwentuhan at yung chikahang walang mapupuntahan kundi para lang makadiscount o maka-libre ng konti :D

ngayon medyo may nadagdag pa. yung patambay tambay ko sa mga laruan ng mga bata. kasi nagiipon na ako ng mga pang-loots nila sa kaberdeyan nila e. sempre mas maraming mura sa palengke, wholesale price pa. at kadalasan, sa kabobola, may pauwi pa akong libre, heheeh.

imagine, nung nagberdey si panganay. sa palengke ng bacoor ako napadpad. nakita ko yung mga nakasabit na chips, mga sandamukal na plastic balloon, mga cotton candy na asa bag, mga lobo na may glitters, karton-kartong bubblegum, yung pabitin, yung bola-bola na kapag nilagay mo sa tubig e nanganganak at lumalaki, yung palabunutan na medyo na disappoint ako kasi ako pa ang magbubuo (wala na daw masyadong palabunutan na ready to buy) jackstones, at kung ano pang nagustuhan ko.

take note – nagustuhan ko. hindi ko na tinanong mga little kengkays kung ano gusto nila, hahahah. pero patok na patok ang mga binili kong mga iyon sa mga kaklase ni panganay. sa totoo lang, sikat na sikat nga sya sa eskwelahan nila. nagreklamo yung iba na hindi na imbita :) dami tuloy gusto magpunta ng bahay namin.

at sempre, yung mga nanay at tatay, na karamihan e mga banyaga; nagtanong din kung saan ko binili yung mga yun. kasi daw nangungulit mga anak nila. sabi ko, sa palengke. proud pa akong sabihin na ang mumura lang non atsaka super dami pa kapag binili. sasama daw sila sa sunod, hahaha

aba, sabi ko, no problem! basta ready silang maputikan at makipagsiksikan at makipagtawaran. at sabi ko, dapat wag sila papahalata na banyaga sila, oops, para namang pwede daw yon oh!

so anyway, kapag nakakakita ako ng palengke; gustong gusto kong pumara at bumaba at makipag-tawaran.

at ang masarap ngayon, ready na rin ang tyan ko na kainin at inumin lahat ng nakahambalang sa kalye — isaw, banana cue, maruya, kwek-kwek, fish balls, at kung ano ano pang de kulay na nakalatag dyan. si panganay nga e, mas type pa nya yung pork barbecue sa kanto kesa dun sa homemade namin, waaaa :D

o teka lang, mamalengke muna ako. balak kong tumikim ngayon ng karioka, tagal ko ng di nakakakain nun e.

p.s. ang mga little kengkays turn off sila sa palengke. isang beses lang nakarating (sa libertad, pasay), umayaw na. kasi daw ang putik :) pero ngayong nalaman nilang madaming laruan at matamis dun, medyo nagbabago na isip nila, hehe

Enero 31, 2010

kaimito laban sa ulcer

Isinalansan sa: Kwentong Kengkay — kengkay @ 1:19 hapon
Tags:

papalabas kami ng aming barangay ng may mapansin ang aming tagapagmaneho.

uy, may bagong prutas daw sa kalye. ang kaimito.

ang kaimito, bow

bigla akong napa-balik ala-ala. nung mga araw na meron pa kaming puno ng kaimito sa bakuran. inis nanay ko kasi sobrang ma-gata sya, hirap daw alisin sa labada, hehehe.

pero alam ninyo na yung parang gatas na gata nito ang malakas na kalaban ng ulcer? oo, yan ay ayon sa masugid na pagsasaliksik ko. mga ilang sekundo lang yon, kasi yung tagapagmaneho nga namin ay may sariling karanasan dyan :D

may sakit daw syang ulcer. sabi ng mga doktor grabe na daw. dahil wala syang pera, nagpunta sya sa albularyo nyang kapitbahay. di man libre ay may discount.

ang payo ni albularyong may discount? mamitas ng bubot na bunga ng kaimito. ilaga. yung katas nito ang inumin. ginawa naman. isang linggo nyang ininom nito. pagkatapos ay bumalik sya sa doktor at nagpa-check up. nagulat ang doktor dahil wala na daw syang ulcer.

ang kaimito pala ay mabisang kalaban sa ulcer. galing ano?

bumili nga ako ng dalawang kaimito. nagustuhan naman ng mga little kengkays. hindi ako nakatikim :)

at sempre, mabisa naman ang camote tops sa dengue.

at ito naman ang mabisa para sa mga pinoys abroad.

Enero 25, 2010

limang piso muna

Isinalansan sa: Kwentong Kengkay — kengkay @ 1:11 hapon
Tags: , ,

Matabungkay Barangay Ordinance 013, ipinatupad nuong marso 1, 2009 –

ipinatutupad ng sangguniang barangay na ang lahat ng ekskursyunista, dayuhan man o lokal, na magkakaroon na ng ENTRANCE FEE, na halagang limang piso (5 pesoses) kada-isa o per head sa lahat ng papasok sa Barangay Matabungkay. Layunin ng proyektong ito na maipagpatuloy ang programang cleanliness at at beautification at ang patuloy na development ng barangay.

sino ang may alam na may ganyan? ako hindi ko alam. at ngayon, malalaman niyo na rin. siguro naman ay may anunsyo dati sa mga dyaryo itong ordinance na ito.
nagpunta kami sa matabungkay pagkatapos ng pasko nitong 2009. last minute decision. kasi gusto nga naming maranasan ang pag-new year sa beach. feeling namin e iba itsura ng putukan dun kesa sa syudad, hehe. at para makatakas sa kabusihan dahil dito

nung nakarating kami sa may matabungkay, dun sa mismong malapit na sa dagat; may humarang sa amin. may bayad daw. limang piso bawat katao. ang mga bata daw libre.

huh? sabi naming lahat. ano yan?

sabi ko dun sa naniningil ‘bakit wala yatang nagsabi sa amin na may ganyan dito? dapat may pasabi yung hotel kung saan kami naka-book, di ba? pero wala e.

sagot nung naniningil, ’sorry ho mam, trabaho lang po.’
(may karugtong…)

Enero 22, 2010

karanasang ofw

Isinalansan sa: Kwentong Kengkay, The International Filipino — kengkay @ 4:19 umaga
Tags: ,

ang dyaryo, the international filipino

alam ko naman, alam naman natin, na mahirap ang maging ofw di ba?

pero alam nyo, hindi ko akalain kung gaano kahirap. face to face ang naging engkwento ko ngayon sa mga istoryang kakatigatig ng damdamin dahil sa dyaryong itinatag namin na patungkol sa mga ofw.

nais naming ibahagi ang tunay na buhay ng ofw. at dahil naging isang ofw din ako, may alam ako. pero hindi pa rin sapat ang aking kaalaman kaya patuloy kaming kumakatok sa mga ofw, sa mga pinoys na sa ibang bansa na nakatira, sa mga pinoys na nagta-trabaho sa ibang bansa, sa mga pinoys na may asawang banyaga..

ang the international filipino kasi e hindi regular na balitang pang-ofw ang dala. mas tumutuk kami sa personalidad, sa mismong nakaranas at dumaranas, sa mismong anak, asawa, kapatid, magulang, kamag-anakan.

nakikipag-usap kami. nakikipagkwentuhan. nakikikaba. nakikiramay. nakikisaya, nakiki-bati. nakikikilig. nakiki-usyoso. at nakiki-isa.

maraming istorya dahil halos bawat pinoy ay may kamag-anak na ofw o nakatira na sa ibang bansa. at minsan, hindi lahat ng kwento e maganda…

merong isang istorya na bangkay na nga yung asawa nya e ayaw pa ipauwi sa pinas kasi daw, hindi pa tapos yung kaso. ang kaso? nirape nung mga amo yung asawa nya, nabuntis daw at patuloy pa ring minaltrato hanggang nagpakamatay na lang. ayaw daw bigyan ng clearance yung bangkay, dahil NBI agent daw yung amo. at yung pitong taon na anak nila? inaantay ang nanay nila kasi alam daw nya may dalang maraming tsokolate :(

habang ini-interview daw yung asawa e iyak lang daw ng iyak sabi nung kasamahan namin sa dyaryo. hindi na nga lang daw nya tinitingnan kasi baka pati sya maiyak. sabi ko nga sa kanya binasa ko lang ang istorya nya e naiyak na ako.

marami pang kwento. hindi naman lahat e malungko. ang layunin namin e sana sa bawat kwento namin ay meron kaming natutulungan sa kahit anong paraan.

Enero 19, 2010

kengkay meets reyna elena = EB

Isinalansan sa: Kwentong Kengkay — kengkay @ 2:13 umaga
Tags: ,

eto lang masasabi ko, masarap talaga sa pinas.

kasi kapag may darating na sikat, may advantage. ikaw taga-latag ng red carpet. ikaw taga-polish ng silver. ikaw taga-receive sa mga royal blut. ma-exercise na naman dahil sa mga pagyuko yuko, hehehe

kaya naman nung may bumulong sa aking celpon na si reyna elena daw sya e — napasigaw ako sa galak. makakapagsuot na naman ako ng aking mga pang senakulo eheste pang santacruzan na telon. EB time na!

at excited din si kengkoy kasi may bisnes-businesan sila ni reyna elena din e. naku sana matuloy na yang bisnes na yan, kung ano man yan.

super seryus usapan yata

ayan ebidensya ha. kitams? ano kaya yan? nagbibilang ng tala sa langit? nanguhula ng numerong tatama sa lotto? o ang kandidatura nya bilang wan and onli presidentita of da barrio siete?

ay, pinabayaan ko sila kasi ang mga little kengkays a sarap na sarap sa inorder nilang lumpiang shanghai. opo, super paborit nila ang lumpiang shanghai na kahit na turon na yung nakikita nila e lumpiang shanghai pa rin tawag nila, hehe

si kengkay at si reyna elena

at sempre, nagkayayaan. na magpechuran! posing posing! sino nga yung nagkodak sa atin reyns? si j-lo? o si jelo. hahahaha.

kainan na!

at ayan na po sila, kainan time. walang pansinan na. kasali yan sa balikbayan time, di ba? manlibre ng fud! at ng drink, op kors. at sempre, yung pasalubong :D

akin yung masarap na frozen strawberry margarita na yan. yumyum yan. muntik nga inumin ng mga little kengkays e, buti na lang napigilan. at sempre, dahil mexican resto yan, walang lumpiang shanghai. pero may chips naman at saka paborito din naman nila ang kahit na anong itsura ng giniling e, kaya happy na rin sila.

masaya din ako kasi naging delivery boy ko si reyna, hahaha. salamat talaga reyns!

Bagong Pahina »

Sumulat ng Blog sa WordPress.com.