Kwentong Kengkay

Nobyembre 7, 2009

larong rubber bands o goma

Isinalansan sa: Kwentong Bulilit — kengkay @ 11:41 umaga
Tags: ,
marunong kayo nyan?

marunong kayo nyan?

Andun ako sa palengke ng libertad, pasay ng may mapansin ako sa may gilid na tila nagtatago. Na excite ako kasi kilala ko pala sya…

Nilapitan ko at muling nakipagkilala… sa mga ibat ibang kulay na rubber bands o goma!

Sila ang halos e kalaro ni kengkay nung sya e batang-bata pa. Kayo? Naging bahagi ba sila ng buhay ninyo?
Ay, talaga naman, nung nakita ko sila bigla kong nakita ang mga mukha ng mga little kengkays. Sempre naman, pagkakataon na naman para maipakita ko ang eksampol kung bakit masaya ang aking kamusmusan ditto sa Pinas.

Bila agad ako, mura lang sila. Ang dami pa. Pag uwi ko ng bahay binigay ko agad sa mag little kengkays. Di nila alam kung anong gagawin nila dun. Kasi ang alam nila dun e pang-palumbon lang ng mag papel o kung ano pang gamit na hindi dapat umalpas.

Panahon na para malaman ninyo ang ibang gamit ng rubber band, sabi ko.

Kaya naman ang simula ng turuan e kung papano sila magtirintas nito para gawing skipping rope o pang luksong lubid. Sa totoo lang, nanginig din ako kasi parang hindi muna ako nagpraktis bago ko sya pakitaan ng gilas ko e. Mabuti na lang, alam pa rin ng mga daliri ko!

Ang bilis matuto ni panganay. Dalawang subok lang e kuha na nya. Si bunso marunong na rin kaso mo dahil panay kulay pink ang gusto nya e medyo hindi sya makaconcentrate sa kahahanap ng kulay pink, hehe.
Nakabuo kami ng halos apat na mahahabang pang luksong lubid. Sempre ano pang pwedeng gawin sa tali na yun?

Edi pang larong tinikling. Itatali sa magkabilang dulo yung rubber band na nakatirintas. May dalawang tatayo at sila ang magiging poste para sa nakataling rubber bands. Tapos kapag game na, merong magtitinikling. May mga variations yung movements, na may kasamang bilang. Taya ka kapag napilipit yung paa mo sa goma.

Sinubukan namin yon, pero tawa lang ng tawa ang mga bata. At kapag sila na ang game, naiiyak naman sila sa inis kasi nakakalito daw. Di nila alam e champion ang nanay kengkay nila dun dati. Walang nagmana sa akin, ganun!

Yung ibang rubber bands na tinirintas e ginawa naming pang sabit sabit sa bahay, dekorasyon daw! At yung iba naman? Ginawang wig ng mga bata, hehehe.

Isang araw namang ayaw na nilang magtirintas daw ngalay na daw sila, tinuruan ko sya gumawa ng mga shapes sa pamamagitan ng paggamit ng isa o dalawa o tatlong kombinasyon ng goma sa kanilang mga daliri. Di ba ang una dun yung stars? Tapos yung parang sapot? Actually, yun na lang alam ko ngayon.

May alam pa ba kayong shapes? At may alam pa ba kayong pwedeng gawing laro sa rubber bands? Share nyo naman!

Nobyembre 3, 2009

piknikan sa sementeryo

Isinalansan sa: Kwentong Bulilit, Kwentong Kengkay — kengkay @ 4:17 umaga
Tags: ,

naligaw yata ang cinderella, snow white at lilifee sa lupa :)sabi ko na nga kay kengkoy at sa mga little kengkays e…

masaya kapag undas sa pinas. kaso lang, ma-trapik! tapos nagkaron pa ng bagyo… so wala talaga kaming kaplano-plano. nawala ang plano, yun yun!

nauna na yung halloween ko dun sa barangay hall at ipinagtanggol ko ang puri ko laban sa may piano at may mercedes benz naming landlor :(

dapat nga nung halloween, pinagpipilian namin yung diamond hotel (kasi may kakilala ako dun na gusto ko din makachika ulit) o kaya dun sa enchanted kingdom (kasi di pa nakakapunta dun mga little kengkays). pero dahil sa bagyo, umayaw kami. pero dahil nawala naman ung hangin at ulan, nagkaideya akong kulitin ang isang kaibigan na nakatira sa isang village na alam kong may trick or treat, at dun na nga kami nag-gala. ang aking cinderella at snow white ay nakapaguwi ng isang damukal na kendi na halos lahat e hindi nila kilala, heheh. tulad ng mga kending kulay ube :)

nung undas naman, sarap na ng tambay namin sa bahay. kaso mo naman… biglang naisip ko, masaya ngang makaranas sila ng undas sa pinas di ba? at dahil may short cut sa amin papuntang manila memorial park; at alam kong tradisyon na may piknik dun parati — niyaya ko sila. umayaw si kengkoy dahil medyo masama pakiramdam niya. gusto sumama ni bunso basta may dalang sasakyan. gusto sumama ni panganay kapag magtricycle kami. urong sulong ang mga little kengkays.

ang ending? dahil sa magta-tricycle kami e sumama yung mga bata. brooom, broom nga naman e. medyo naligaw kami sa manila memorial. kasi naman lampas na yatang sampung taon nung huling nakarating ako run e. pero dahil madaming mabait na pinoy, as opposed sa mga manlolokong ganid, may naghatid sa amin. ang palatandaan ko e dun sa harap ng puntod ni dindo fernando. sikat sya dati pero ngayon e halos wala ng makakilala sa kanya, waaa. mabuti na lang may isang mamang naka-alala sa kanya. sinamahan pa kami! salamat po.

nakita ko rin ang dapat naming puntahan. surprise guests kami sa piknik sa sementeryo. sa sobrang surprise nila, walang dalang ingles, wahahaha. takot na takot kausapin yung mga bata. pero enjoy din naman silang dalawa.

tuwang tuwa sila na may mga nagtitinda ng ice cream sa sementeryo. na may piknik sa sementeryo, daming pagkain. na pinayagan ko silang makilaro ng psp sa mga kuya-kuyahan nila dun. meron pa ngang nagpasikat at nagmagik magik pa, ahahah.

pag uwi nga namin, ang saya ni bunso; tanong nya sa papa nya kung bakit daw hindi sya sumama sa party sa sementeryo! kasi naman, ang undas sa alemanya? ganito: click

Oktubre 31, 2009

volunteer ako ng DSWD

Isinalansan sa: Kwentong Kengkay — kengkay @ 2:34 umaga
Tags: ,

sila ang mga klasmeyts kong volunteers sa DSWD kagabi…

ang mga magagandang volunteers tulad ko, hehe
kahit na bumabagyo na kagabi, kahit na ayaw akong payagan ng buong pamilya ko, kahit na takot din akong abutan ng bagyo sa labas ng bahay… ay nagpunta pa rin ako sa DSWD sa may airport.
packing time
ayan sila, ang sisipag di ba? katulad ko sempre.

nagpramis kaso akong pupunta e. kaya dapat punta ako di ba?

hindi mahirap hanapin ang warehouse ng dswd kasi sa kung alam ninyo yung our lady of the airways parish church sa may mia road, papuntang airport po yan, dun mismo sa kabilang kalye ang dswd warehouse. nakalagay naman yung signage e. unang-unang gate po sya sa kalye na yon.

halos mag-aalas otso na ng gabi ng dumating kami. sempre, trapik dahil sa undas; at trapik dahil sa umuulan.

dapat kapag nagpunta kayo dun, magtanong. kasi kundi, matetenga lang kayo.

unang gawin, mag register sa guard. pangalawa, pumasok sa kaloob-looban dahil andun ang warehouse. at dun meron kayong papel ulit na pipirmahan. tapos nun, tuturuan kayo kung alin ang dapat ninyong gawin – por ehemplo – kami sa isang mahabang lamesa – may plastik bag, may plastic ng bigas, may beef loaf, may carne norte, may noodles. kanya kanyang pwesto.

may taga bukas ng plastik bag. tapos taga lagay ng bigas, ng isang beef loaf, ng dalawang carne norte, ng beef at chicken noodles, tapos sempre isasara yung plastic at ibabalumbon para sa pageempake nito. tulong tulong lang… halos di nga kami magkakakilala pero okay na okay ang team work namin.

mahigit isang oras lang ako andun dahil nga nangungulit mga little kengkays. pero sa totoo lang, isang oras na yon, ang dami na naming naibalot. ibang klaseng team work kasi e.

yung iba daw dun halos dalawang oras na. masakit na daw mga katawan nila pero game pa rin sila. mga isang dosenang volunteers siguro ang andun kagabi. pero kasi, nagsiuwian na yung mga nakararami. saludo nga ako sa mga nagpaiwan kasi inabot daw sila ng alas onse! at bumabagyo pa yan ha. confirmed report yan kasi isa yung kapatid ko at mga ka-ofismeyt nya sa mga nagpaiwan e. kaya nauto pa nya akong bigyan sila ng pang jollibee, hehehe

ang sabi nung mga tao dun, kailangang-kailangan nila ng volunteers. marami pang ibabalot. kapag di gumalaw yon e talagang mabubulok. araw araw daw mula 8 am e bukas na sila. oo, kahit sabado o linggo! kaya punta na kayo. kahit isang oras lang, marami na kayong magagawa, pramis!

basta ako, babalik ako! in fact, dadalhin ko mga little kengkays para mabukas mga mata nila sa mga ganyang bagay bagay.

Oktubre 28, 2009

lahat ba ng pinoy manloloko?

Isinalansan sa: Kwentong Kengkay, Kwentong Kengkoy — kengkay @ 7:06 umaga
Tags: , ,

parang awa nyo na, sagutin nyo ang tanong kong ito:

lahat ba ng pinoy manloloko?
kasi sa totoo lang, magmula nung nagpasya kaming umuwi ng pinas; to stay here for good — hinahanap ko pa ring yung ‘good’ e.

alam nyo naman na sa bawat post ko dito nung nagsimula ako ay positibo ang mga nakalagay dito. mga kwentong feel good para sa pinas, mga kwentong goodwill sa pinas at sa mga tradisyong pinoy… parang nawawala yung pagiging positibo ko e. nakakawalang gana.

unang-una.
(may karugtong…)

Oktubre 23, 2009

wala daw volunteer sa DSWD, kaya bulok na mga donations (updated)

Isinalansan sa: Pasaway, Pinas — kengkay @ 6:19 umaga
Tags: , ,

UPDATE: ang kwentong dagdag sa sa kwento ni ella CLICK

UPDATE: ang kwentong volunteers para sa DSWD: CLICK sasama ako dito, sama kayo?

Hello guys, I just read this blog post from a blogger who recently volunteered to DSWD for the Ondoy “relief efforts”. Much of the story can be clearly seen through the photos that she posted on her blog. If you annot see the photos, I suggest you go to http://www.ellaganda.com/?p=1759 on your free time (outside of your office) so you’ll be able to appreciate this better. (isa po itong forwarded mail.)

Dear friends,

I’m asking your help to spread the word. Tulungan po ninyo akong ikalat ito. Beyond this, we should also demand action. I disabled a plugin so you can copy the photos of relief goods rotting in DSWD warehouses. You can link this post to your blogs, facebook, websites etc. You can also email the photos.

Philippine News (US based Philippine newspaper) will use this as its front page story this week. Every Filipino has the right to know where the tons of donations from the UN and other counties go. Kahit po nakakahiya sa mga nag-donate. Kung sa ganitong paraan, matutulungan natin ang mga nasalanta, then by all means, let’s do it.

For those who have the time, please try to volunteer sa DSWD warehouses. Getting in was not easy. A friend had to put in a word for us. Let’s see kung madali nang makapasok sa DSWD warehouse ang mga volunteers.

Please read on and good luck to us.

Ella

hindi ko na mabuksan yung post ni ella kaya kinopya ko na lang ito at nilagak dito sa aking blog para malaman ninyo kung ano ang istorya. sayang nga e kasi may mga pechurs na ebidensya pero ang kwento pa lang e maantig na rin kayo sa asar

(This post was last edited Oct 22, 12:30 pm)

Kahapon, tinanong ng Philippine News si DSWD Secretary Esperanza Cabral:

Editor of Philippine News: Why are the relief goods in DSWD warehouses not
moving?

DSWD Secretary Esperanza Cabral: Wala kasing volunteers.

This short interview was done over the phone. Philippine News wanted to hear her side pero ayaw niyang makipag-usap sa press. After four tries, pinasabi na lang niya ang maikling sagot na ito sa secretary niya – “Walang volunteers”.
(may karugtong…)

Bagong Pahina »

Sumulat ng Blog sa WordPress.com.