Kwentong Kengkay

Kahit na nagyeyelo na dito sa amin e medyo pinagpawisan ako nung nabasa kong inimbitahan ako ni Isagani na sumagot sa isa sa kanyang mga challenges. Kasi naman di pa ako ready, actually, tamad lang ako mag-isip

Eto ang challenge: Subukan ninyong mag-isip ng isang bagay na sa inyong palagay ay mali. At subukan ninyong ipaliwanag sa inyong sarili o sa inyong blog kung saan nang-ugat ang kamalian na iyon. Dahil ba ito sa maling nakita, maling naituro, o sa maling nagawa?

Pero dahil masarap din kutingtingin ang aking utak na matagal-tagal na ring parelak-relaks lang; sasagutin ko ang ibinatong ito ni Isagani. Di ko lang alam na di ganun kabilis bibigay ang laman ng aking utak…talagang muntik ko na sya karir-in. Ayan, nagamit ko rin ang salitang yan na nababasa ko lang sa mga ka-bloggers ko. So, although ang pramis ko kay Isagani na bukas ay halos umabot ng isang Linggo, eto na po ang sagot ko.

Eto ang isang bagay na nakikita kong dapat bigyan ng puna sa pagitan ng magulang at anak…I love this phrase from Kahlil Gibran’s The Prophet. Nabasa ko sya nung asa unibersidad ako at tumino yang mga salitang yan sa utak ko.

your children are not your children. they are the sons and daughters of lifes longing for itself. they come thru you but not from you. and though the are with you yet they belong not to you.

you may give them your love but not your thoughts, for they have their own thoughts. you may house their bodies but not their souls, for their souls dwell in the house of tomorrow; which you cannot visit, not even in your dreams

Minsan kasi, akala ng mga nanay at tatay natin, sila ay tayo. E iba naman tayo sa kanila. Pilit nilang dinidikdik ang mga bagay na sa tingin nila ay tama, samantalang pwede namang bigyan nila tayo ng oras para gumawa ng ating sariling opinyon. Pilit nilang hinahain ang mga dapat nating gawin, samantalang iba naman ang ating kakayanan kesa sa kanilang kakayanan. Tinutulak tayo sa mga trabahong mas maganda sa akala nila; habang sarado ang mga mata nila sa mga magagandang bagay na iprinisinta na natin sa kanila.

Wag yan, etong gawin mo. Kalimutan mo yan, etong harapin mo. Gusto mo ba ng batong ipupukpok sa ulo mo? Hindi nila makita na ibang tao rin tayo. Hindi ko naman sinasabing bawal na silang magturo o kaya ay magbigay ng alalay para mapunta tayo sa tamang landas. Ang sinasabi ko ay mas mabuting matuto ang mga bata sa kanilang mga sariling experiences; sa mga naging desisyon nila; sa mga opinyon nila.

Ang mga anak ko ay 3 1/2 at 5 1/2; nasa edad pa sila na naghahanap ng guidance galing sa amin. Pero dahilan ba yon para gawin kong mabulaklak at simple ang buhay nila? Sempre hindi. Kailangan nilang malaman na may ibang buhay sila sa loob ng bahay at sa labas ng bahay. Na ako at ang tatay nila ay di maaring parating andyan para i-solve ang mga maliliit nilang problema. Kailangang matuto silang gumawa ng paraan; humingi ng tulong sa taong inaakala nilang makakatulong sa kanila.

At ang parati kong sinasabi sa kanila, kapag may natutunan silang maganda; I am always ready to learn with them. At kapag may natutunan silang alam nilang di dapat, iwasang ulitin iyon at pagsabihan ang taong gumawa ng hindi maganda. At sempre, kung ginaya nila ang masamang ugaling iyon, dapat ay ready sila to face na consequences. Ang importante, alam nila kung bakit sila pinapagalitan…hindi yung basta nasinghalan sila ng hindi nila alam. Communication is the key. Minsan kasi basta na lang napagalitan, di naman alam nung bata kung bakit. Iba sempre ang perception ng mga bata, kesa sa mga matatanda.

Hindi naman kailangang pabayaan mo na ng husto ang iyong mga anak. Kailangan rin nila ng mga boses at haplos na nagsasabing; sige anak, kung ano man ang iyong nais gawin, andito lang kami. O kaya naman, sige anak, pag-aralan nating mabuti kung ano yang gusto mong pasukin at ikaw ang bahalang mag desisyon sa huli. O kaya naman, halika dito anak, minsan talaga hindi talaga para sa iyo; pero siguradong may darating na para sa iyo talaga. At eto pa, masakit ang mabigo pero sa mga kabiguang yan lalabas ang iyong tunay na lakas. Take time to listen.

Nung wala pa akong anak, di ko akalain na di talaga simple ang maging magulang. Akala ko basta andyan ka lang sa tabi nila ay okay na. Kasi you need to let them fly, too. At ako bilang isang magulang, needs to fly too.

Namulat ang aking mga mata sa mga bagay na iyan hindi lang dahil sa nitong naging nanay na ako. Siya ang matagal ko ng kinimkim, inimbestigahan, hinimay-himay at pinag-aralan habang ako ay isang anak. Kung meron mang maling naituro ang aking mga magulang; naituwid na rin iyon dahil I am living a life of my own. The life I chose. I admit some mistakes done, kahit na sa tingin nila ay hindi yon pagkakamali. Ngayon I am trying to correct those mistakes. Minsan ay nadadapa pa rin ako, pero ang importante, nakikita kong mali iyon. At hindi ako takot sa mga taong nagbabato ng sarili nilang opinyon; aba, malay ko kung may matutunan din ako sa kanila, di ba?

Mahirap kasi talaga kapag asa sistema na e. At dahil na rin sa maling nakita, maling naituro, o sa maling nagawa at sa maling pagko-korekt ng kamalian, idagdag ko na rin. Pero kung gusto mong baguhin, kayang kaya natin to. Sana nasagot ko ang challenge ni Isagani…