Kwentong Kengkay

Alam nyo bang hindi lang ang Mall of Asia ang pinupuntahan sa reclamation area sa may Roxas Blvd, andun din yung parang dampa style na restaurants na kilala sa tawag na Macapagal. At sempre, kapag may palengke, halo halo na ang makikita mo dun.

Ang unang babati sa yo ang mga barker. Dito parking, duon parking! Kapag nasalampak mo na ang sasakyan sa parking, ang sunod na barker naman e yung mga tindera at tindero ng mga prutas ‘mura lang dito ate, mura lang dito kuya’ – may discount, may libreng tikim, matamis ang santol, mas mahaba ang saging, at kung ano pang sales talk. Kapag sa may gitna ka pumasok, andun na yung palengke – sempre ayan na naman ang sigawan ‘dito po kuya, dito po ate’, murang-mura lang, may discount, sariwa pong talaga — at kapag dun ka naman sa kaliwa andun na yung mga restaurants na ang trabaho lang nila e magluto at maghugas ng pinggan kasi nga kayo ang dapat mamili ng gustong nyong lutuin; may i suggest lang sila ng luto.
Ang napansin ko lang talaga, bakit ang daming happy and gay dun ngayon? Nung huling bisita namin nung 2006 e hindi naman sya beauty contest, ngayon talaga namang dalaginding ang mga andun. Heniway, napansin ko lang naman.

Sempre ang kengkoy, usyoso ulit. Karga ang bunsoy namin, usyoso sya sa lahat ng tindahan. Sa loob ng palengke, sa isdaan, sa babuyan, sa manokan, a basta; enjoy na enjoy syang kalikutin at pag-ku-kwestiyunin ang mga tindera at tindero. Sempre may bodyguard sya, si nanay ko na may I explain sa tabi nya.
At nung tapos na daw ang pagkain, pasok kami sa restaurant na sempre, maingay dahil andun lahat ng malalaking pamilya. Hilahan ng silya at lamesa. Long table lahat. Pagkadami-dami pong tao na hindi ko makita ang isang barangay kong pamilya rin. Pero naririnig ko sila ha

Nung umupo kami, andun na lahat sa lamesa. Ang sarap ng amoy. Hmmm… Sempre yung mga normal na pinapaluto – sinagang sa miso, baked tahong, manggang hilaw na may kamatis at bagoong, fried chicken, inihaw na baboy, ginisang hipon, hindi ko na maalala yung iba (tulo laway ko! tsalap) at sempre bande-bandehadong kanin.

Kainan na! Abutan ng kutsara at tinidor, plato at mangkok, sopdrinks at juice; si kengkoy hirit na rin, nagkamay na rin. Kahit na hindi sya talaga madalas kumain kapag tanghalian. E kasi nga fresh seafood, na hindi mo sya sanay makita dito sa Alemanya ang ganyan. Ang fresh dito e frozen si bunsoy ko banat agad sya. Yung kanin nya nilagyan nya lang ng sabaw, happy na sya. At sempre, kinamay na nya yung fried chicken. At yung kanin, kamayan din para sa kanya.

Ang may reklamo lang e itong si panganay ko. Medyo maarte yan basta sa kainan e. Kesyo di daw sya kakain kasi madumi daw yung mga pinggan (may mga tubig pa kasi at bagong hugas), kesyo ang ingay daw, kesyo hindi daw masarap yung mga pagkain (kahit na ilang beses na nyang natikman at nakita yan na nakalatag sa harap nya sa bawat punta namin sa ganyang paluto). Nagkanin lang sya pero sinusubuan ko. Pero naman, nung dumating ang mangga – naalis ang kaartehan! Ayan sya at enjoy na enjoy dagtaan