Mahilig akong dumalaw sa inquirer.net bago ako matulog, pero kagabi medyo hindi ako nakatulog dahil dun sa nabasa kong istorya tapos napanood ko pa yung video..
Yung tungkol ba sa istorya ng isang OFW na sinabing nag suicide daw dahil tumalon daw sa isang building sa Abu Dhabi mantalang ang nakita sa katawan nya nung dinala na sa Pinas ay ‘
Milo’s remains arrived in Manila on August 19. Anita Milo-Macalintal, Milo’s aunt who raised her, said Milo’s body bore strangulation marks on her neck, and stab wounds on her chest and legs.
“Her mouth seemed punched in and her genitalia were swollen,” Macalintal said.
Alam nyo yun, yung tipong siguradong isa lang yan sa mga ganyang nakakalungkot na istorya ng mga OFWs natin. Mas marami pang mas malala. Pero kahit na.
Yun tipong, aalis ka ng Pinas para magbali ng katawan para di magutom yung mga naiwan sa Pinas. Yung tipong aalis ka ng Pinas at iiwan yung mga mahal mo sa buhay, yung pagkaing sarap na sarap ka, yung buhay na nakasanayan mo, yung makikipagbakbakan ka sa isang kulturang ibang iba sa kinagisnan mo, yung iiyak ka dahil homesick na homesick ka, yung tipong ang taas ng pangarap mo para sa mga naiwan sa Pinas mantalang alam mo namang isa ka lang aba sa hiram na bansang tinutungtungan mo… Tapos hindi mo alam, hindi alam ng buong pamilya mo, ng mga kaibiga mo… isang araw uuwi ka na lang ng wala ng buhay.
Alam mo yun, yung tipong uuwi ka na lang ng hindi ka man lang nakakapag-paalam. Yung uuwi ka na lang ng ganun pa rin ang kahihitnatnan ng mga gusto mong bigyan ng bagong buhay. Yung wala ka ng magawa kasi naiwan mo na sila ng tuluyan talaga. Alam mo yun?
Naiyak pa ako kasi napnood ko yung nanay nung OFW nagsalita pa, hindi ko alam kung para kanino yung mga pananalita nya kasi meron pang prompter sa background nya, na tipong pinapa-alala pa kung ano dapat nyang sabihin; pero kahit na, alam nyo yun? Yung tipong wala na ngang ngipin yung nanay nya, ibig sabihin, talagang walang pera para kahit man lang sa pustiso — tapos 300 pesos lang daw ang binigay nung recruitment agency para sunduin yung bangkay ng anak nya. Ano ba namang klase yon?
Hindi ko alam kung Pinoy ang may ari ng recruitment agency na yon, Bright International Manpower, pero naku naman, pwede ba, kung magbibigay kayo ng trabaho sa mga umaasang kapwa ninyo Pinoy.. sana namang buong tulong ang gawin ninyo. Hindi yung sa bandang huli e iwanan na sa ere. Imagine, bigyan nyo yung nanay nung patay ng tatlong daang piso para sunduin yung anak nya sa airport na isang bangkay na?
Magkaron naman kayo ng puso, mga recruitment agencies. Maawa naman kayo sa mga taong umasa sa inyo. Sigurado ko, nung nag apply pa lang si Evelyn e makikita sa kanya ang sigla dahil may pag asa ng magbago ang buhay nila. Ngayon, nawala na ang sigla. Wala na rin kayo bigla. Wag sana masilaw ang mga recruitment agencies sa pera, unahin sana nila ang magiging tao nila.
Ayoko ng ganyan, sumasakit ulo ko.
Para kay Evelyn Milo, may your soul rest in peace. Para sa pamilya ni Evelyn, tatagan nyo ang inyong kalooban at maniwala kayo sa May Kapal. Sigurado kong may kasagutan ang lahat ng yan.
Eto ang buong istorya