Kwentong Kengkay

teka lang, walang oras si kengkay ngayon sa mga mga susunod na araw. singit ko lang to, atsaka na rin ang bloghopping.

absent ako ng mga ilang araw at magkukunwari si kengkay. por da pers taym sa halos walong taong pagtira ko dito sa alemanya e ngayon lang makikitira ng ilang araw ang aking papa in law sa amin. sa mga balita ko, iba daw kapag magkasama kayo ng mga in laws mo e.

sempre eto na nga at pati mga little kengkays naglinis na ng kwarto nila at hinanap yung mga tsinelas nilang pambahay kasi galit si opa sa kanila kapag naka-paa lang sila sa bahay e, hehehe. tapos tinabi nila yung mga laruan nilang maliit kasi daw baka matapakan ni opa at masira.

si kengkay naman naglinis ng bahay, naglaba, nagluto at nag grocery ng pang isang dosenang tao hindi ko kasi alam kung ano iluluto ko kapag andito si opa. kapag kami lang kanin at ulam pwede na. o kaya sinangag na may itlog. kaso kapag si opa, sempre iba ang menu.

hay, good luck to me! hanggang sa lunes e andito sya sa balay namin. sana magbehave ang mga little kengkays at sana mag behave din si kengkoy, waaaaa.

———

nga pala. baka guest ako sa saturday sa Usapang Pinoy. Yon e kapag okay sa mga bisita ko sa bahay, alam nyo naman ang buhay ng maybahay…

Makinig sa Usapang Pinoy, ang pinakasikat na radio-magazine sa buong UK na pinangungunahan ni Dr. Joy. Punta kayo sa pamamagitan ng pag-click dito: Future Radio UK . Pwedeng makinig lang kayo, pero mas masarap kung maki-chika tayong lahat sa pamamagitan ng pag-click ng Studio Messenger na matatagpuan sa may bandang itaas ng website, at pwedeng mag phone in question din.

Basta ha, kita kits tayo ngayong Sabado, at 2 pm UK time, 3 pm Alemanya time, 9 pm Pinas time sa Future Radio UK . Eto pala yung dating interview sa akin kung gusto nyong marinig. I click nyo ang link na ito para mapakinggan si kengkay.

naisip ko lang, kasi ang mga little kengkays, hindi sila takot sa dilim. naglalaro sila sa dilim. naglalakad at nagsasayaw sila sa dilim. kalaro nila ang dilim. wala kasing nananakot sa kanila e.

kasi na-alala ko nung bata pa ako, kapag brown-out o kaya naman madilim ang daan — ang daming makukulit na nananakot. kesyo may multo, kesyo may mangangalabit, kesyo may aswang at kung ano-ano pang halimaw na makikita daw.

e ang karamihang nakikita ko lang sa dilim e ang aking anino na sunod ng sunod sa akin. sempre nung maliit ako, natakot din ako sa anino ko, hehe.

ngayon, dahil nga asa ospital si opa; at dahil si kengkay ay stay at home nanay, sempre ako ang mayordoma ngayon sa bahay nina opa at oma. nagpupunta akong mag-isa sa malaking bahay nila para kunin ang mga newspapers, mga sulat, para buksan ang mga bintana at papasukin ang fresh air at kung ano ano pang dapat gawin.

nung unang punta ko dun, medyo nag-alangan ako. si kengkay kasi hindi matatakutin pero medyo kinilabutan ako kasi fresh na fresh pa ang mga pangyayari. tapos sempre andun pa lahat ng naiwan ni oma, andun pa lahat ng ginamit nya, andun pa pati ang amoy nya at kung ano ano pa. atsaka hindi pa rin mawala sa isip ko na baka andyan lang talaga si oma, yung tipong, pagtingin ko e andun at naka-upo pa rin sya sa kanyang paboritong sulok. at baka maabutan ko pa rin sya sa kusina at nagluluto.

hay anyways, kanina, dumating ang taga linis nina opa. ako ang nagbukas ng bahay, nag alangan akong bumaba sa basement na mag-isa. ang ginawa ko, tinawagan ko si kengkoy sa opis nya para habang inaantay ko yung taga linis e may kasama ako kahit sa tenga lang. natatawa nga ako kasi bakit biglang ganon ang reaksyon ko. samatalang nung araw din na yon e galing ako sa sementeryo, at pumasok sa opis ng sementeryo dahil may sulat akong kinuha. minsan iba talaga ang takbo ng utak ng tao ano?

nilabhan namin yung mga bed sheets kung saan huling humiga si oma. asa basement yung machine. natapos yung taga linis ng hindi tapos yung labahin. ibig sabihin, magisa si kengkay sa basement para kunin ang labahan at sa itaas ang sampayan kung saan andun ang kwarto nila. nyayyy. sarap batukan ang sarili ko!

sabi ko, sunduin ko muna si panganay ko para tulungan nya akong mag-sampay nung labada. sinamahan naman ako ni panganay ko. sya pa kamo nauna sa basement bumaba. at silip pa sya sa kwarto ng oma at opa nya. at nung matapos ang sampay namin? sya pa kamong mag-isa ang bumalik sa loob ng bahay para siguraduhing sarado ang mga ilaw sa buong bahay, at sarado ang mga bintana.

nyee, parang napahiya yata ako dun. parang walang kinatatakutan ang panganay ko. pero tama naman sya, bakit nga naman sya matatakot, di ba?

kayo, meron ba kayong kinatatakutan?