Kwentong Kengkay

….Kung ano ang laman ng bag ko?

Pagkatapos ng ilang buwan e napilitan na naman akong linisin ang aking mommy bag.

Kasi naman bigat na bigat na ako. Maliban pa sa inaabot ako ng isang oras na hanapin yung dapat hanapin. Minsan e humahaba na ang pila sa bus o kaya sa ice cream shop dahil di ko makita ang wallet ko. E kaninang naglakwatsa at mega shopping kami ng mga anak ko, inabot na naman ako ng ilang minuto para lang makakuha ng barya, this time: sa bus at sa ice cream shop. Kasama na rin yung paghahalukay ko sa bag kapag nag kring-kring ang handy phone ko; lahat ng tawag di ko inaabot. O kaya naman, talagang di ko naririnig. Kakahiya na talaga. (may karugtong…)

Oo, i-welcome ko ulit kayo. Kasi baka akala nyo e naligaw kayo. Bahay blog pa rin ito ni Kengkay. Kaya lang renovated na sya. Imported ang bago kong decor ha, galing pa yan sa bansang Oman. Tama ang sabi ni AZRAEL- ‘binibihisan daw nya si Kengkay’. At ito ang resulta, ganda ng bagong bihis ko di ba? Salamat talaga, Az. Isa kang butihing kaibigan. Di ko sasabihin na may kapalit ito.

Iniba ko rin ang titulo, kasi hirap isulat ng dati e; sobrang haba. Pati mga daliri ko nabubulol kapag tinatype ko sya. Short and easy na lang sya ngayon: Kwentong Kengkay. Mas bagay, di ba? Unang tumango e itong mga daliri ko, hehe.

At Tagalog chenes kasi chenes, chenes, chuva, chuva, chiendichitas. Yun lang. Gusto ko lang talaga mag-praktis ng Tagalog. Ayoko namang malimutan ang sarili nating wika; baka mabatukan ako di Jose Rizal, magkapitbahay pa naman kami nung estatwa nya dito sa Oy-ro-pa. Pero nawili naman ako kasi nakahanap ako dito ng barkadahan, ng kakulitan. Sabi ko nga, easy to get naman ako, kaya join lang ng join Kahit na sobrang mahiyain talaga ako (echosss).

Tuloy ang ligaya!