maligayang kaarawan sa yo, dear monching! bilog na 40 pero eto at tayo tayo pa rin kahit na layo layo na tayo 
ano nga ba sa akin si monching? sa totoo lang? hindi ko akalain na magiging matagal at matatag ang pagiging magkaibigan namin ni monching.
dahil nasimula lamang ang lahat sa kaartehan, pareho kaming nahilig sa artistang artlets sa UST kung saan naging magkaklase kami nung third year. pero teka muna, e hindi na ako active nun sa artistang artlets, pero active pa rin ako sa kaartehan! at dun yata kami nag click talaga ni monching.
pareho kaming madrama. nagdadrama kami sa labas at loob ng klase. naalala ko, enjoy na enjoy ako kapag nag-hihilahan kami ng mga barkadahan sa hallways. hindi na kailangan maglinis ng janitor pagkatapos kasi nalinis na nung aming palda ang mga dumi! pero ang mga boys, poging pogi pa rin sa kanilang mga barong! kainis, di ba?
at kaya talaga naging close ko si monching? kasi alaga nya ako. ng hindi nya alam, hehe. madalas kasi na alphabetical order ang aming seating arrangement. so parati syang asa harap ko, katabi si daddy, ang aming yumaong class president. edi ibig sabihin non, dahil pareho silang macho, pwedeng pwede akong magtago sa likuran nila kapag oras ng recitation. at kapag oras ng examination, tabing na naman ako. kahit hindi nagpapakopya si monching (kaya naman siya lang ang cum laude sa klase kasi nga ayaw nya magpakopya e, hehe. actually, neutral sya sa kopyahan kaya lang dahil macho nga sya, ang hirap kopyahan, kainis di ba?)
ay ano ba bukuhan lang ba ang pwede kong i-share? kaya ko talaga naging kaibigan si monchong e dahil masarap sya ibuko, hahaha. meron pang mas juicy bits pero wag na lang. berdey nga pala ni monching.
monching, maligayang bati sa yong kaarawan. ikaw ang unang nag celebrate ng golden 4o sa ating barkadahan. kaya siguro sa las vegas ka nagcelebrate ano, takot kang hingan ng 40 roses at 40 candles! hahaha. huwag kang mag alala, mag celebrate tayo together pero antay lang ng konti at sabay sabay tayong mag celebrate din…
i didnt realize monching would be a precious friend when i first saw him. i really thought he would remain a precious clown! i love the way he makes me laugh, the way he makes me think, the way he makes me dance (magaling magsayaw yan at sempre magaling din kumanta — artistang artlets nga di ba?
i love the way he would piggy back me (hay, the last time was in 1996 pa), the way he would insult me kasi i still love jollibee even though we’re supposed to be career boys and girls na (sabi nya dapat daw medyo sosyal na kami so sabi k ko wendy’s?), and i admire the way he supported us, his friends
(may karugtong…)
