gusali
napanganga ako sa tuwa nung nakita ko itong gusaling buhangin nung naglalakad lakad kami sa tabing dagat ng calpe, spain. ang galing di ba? ang laki po ng sakop ng gusaling ito. kahanga-hanga ang kamay ng gumawa nito.
mas lalo akong napanganga nung lapitan ako nung gumawa nito pagkatapos kong kunan ng litrato. kasi nanghihingi ng donasyon, hehehe
ibang klaseng gimik din para kumita ano? sempre binigyan ko ng pambili ng kendi 
hardin
kapag dumating na ang summer dito sa alemanya? ganito ang itsura ng aming hardin. parang palaruan sa dami ng nakakalat na laruan at gamit ng mga bata. nakikita nyo ba kung asa ang dalawang little kengkays? sempre andun sila kung saan walang laruan! kaya minsan hindi ko maintindihan itong si kengkoy kung bakit ang tiyagang ilatag lahat mantalang hindi naman pinapansin ng mga bata.
at eto pang isang litrato ng aming hardin. nakita nyo ang aming swimming pool na pagkalaki laki? heheh wadding pool lamang po yan. sa madaling sabi, pang tampisaw. pang hugas ng kamay. pang hugas ng paa. at dyan din naiipon ang mga buhangin na galing sa kanilang sandbox. kaya naman halos taon taon e ilang sako ng buhangin ang binibili namin para punuin ulit ulit ang kanilang sand box. kasi kapag walang buhangin e magiging toy box na lang yan
paboritong litrato
bakit ko paborito itong litratong ito? dahil di ba, ang sarap ng buhay namin?
emote emote sa damuhan. tulog tulogan sa blanket. habulan sa damuhan. piknik. langoy. kain. isang araw na mainit dito sa isang swimingan sa alemanya.
atsaka parang ang sweet namin tingnan ni kengkoy dito. kung alam nyo na lang na ang sakit na ng likod ko dahil habang tumatagal e bumibigat ang kengkoy, hehehe
kuha ang litratong ito ng aking anim na taong gulang na anak.
Sapatos
masarap talaga ilublob sa malamig na tubig ang mga paa kapag kaaalis lang ng sapatos. presko lalo lat mataas ang araw. ayan at relaks na relaks si bunsoy makatapos nyang bunuin ang mga bato batong bundok sa likuran nya.
at eto naman ang walang sapatos na si kengkay at ang aking panganay na kengkay. bitbit namin ang aming sapatos kasi naman ang buong nilalakaran namin e super mabato, super nakakatisod, super hindi pantay. super takot akong matapilok sa aking medyo may konting heels na sandalyas. si panganay naman e sempre gaya gaya puto maya
aba malay ko bang aakyat kami sa bako bakong landas na iyan nung naglakwatsa kami sa isang baryo sa espanya na malapit sa calpe. ayoko yatang umuwing duguan kaya inalis ko na lang sapatos ko
Alahas
ang relos na ito ay galing kay tonyo hillfigero. sa totoo lang, hindi ako bilib dyan sa tatak na yan kasi nainis ako sa lumabas na balita dati na ang mga gamit daw nya e hindi para sa mga asyano, ang mga gamit daw nya e hindi bagay para sa mga asyano.
pwes, boycott ko sya. dahil sa totoo lang, hindi ko rin naman sya afford, hehe. pero meron akong isang kaibigan na akala nya e hindi na sya asyano kasi ang tagal na nya sa merika. ang relos na yan ang pasalubong nya sa akin nung nagkita kami dito sa oyropa.
sa basel, switzerland kami nagtagpo dahil wala syang schengen visa. mga dalawang oras na biyahe galing dito sa aming baryo sa alemanya. sulit naman biyahe di ba kasi ganda nung relo na regalo nya
Theme: Rubric. Sumulat ng Blog sa WordPress.com.
