Kwentong Kengkay

Nagkakaripas ako ng takbo kaninang madaling araw, muntik pa mabasag ang aking plastik na sinelas. Ako kasi ang isa sa mga huling umalis sa dance floor ng Costume Ball kagabi, hahaha. Nilubos lubos ko talaga. Nagwala sa dance floor ang naka-puchang si kengkay.

Pero seryus lang, eto ang isa rin sa dahilan kung bakit ako madaling araw na umuwi (aside from being a dancing queen) — kasi meron akong binantayan na isang nanay e. Mickey mouse ang costume nya. Mabuti nga at super ang make up nya kaya hindi sya kilala ng mga tao. Kasi… nalaseng ang daga, waaahhh. Napansin ko kasing bote bote ng vino ang parating bitbit; e dalawa lang naman sila naghahati, yung kasama nyang cowgirl. Paminsan minsan e tinatagayan din nila ako. Pero kasi meron ang isang boteng mineral water sa harap ko, kaya may chaser ako di ba. O ayun, nung uwian na, hindi na makatayo ng husto ang daga. Nagpaiwan na nga ako sa mga kasama ko kasi nakikita ko na ang mangyayari; at nangyari na ha. Tinulak ko silang dalawa agad sa isang madilim na sulok. At dun na nangyari — akkkkk, aakkkkkk, aakkkkk

Alam nyo na siguro kung ano ang ibig kong sabihin; lalo na sa mga tomador dyan, hehe. Teka, bakit kaya alam ko, ibig bang sabihin e isa rin akong tomador, hmmm. Mga sampung minutong ganon lang ang drama nya, mabuti at hawak sya nung kasama nya. Mag nagyayang ihatid sila; pero hinindian nila. Mabuti na lang kundi, linis kotse ang nangyari. Antay pa rin ako. Sabi ko dahan dahan na silang maglakad pauwi. Kasi kung taxi, sarado na kapag alas dos. Wala ng service. At kung may dumating man, siguradong tatanggihan din sila kasi nga lasing na lasing e.

So sabi ko lakad na ng pakonti konti dahil wala ng ibang magagawa pa. E ayaw kumilos dahil nahihiya daw sya kasi daming nakakita sa kanya. Hay ano ba yon… ngayon pa talaga nag isip ng kahihiyan. Sabi ko lahat ng tao e naguwian na. At pina-alala ko sa kanya na naka-make up nga sya di ba? O ayan, pasuray suray na naglakad ang isang dagang lasing at isang cowgirl na medyo lasing. Sana nakauwi sila ng maayos sa bahay. Sa totoo lang, nung hindi pa ako nanay, palaban din ako sa ganyan. Pero ngayong nanay na ako, parang pagiisipan ko muna. Although itong si kengkoy e tuwang tuwa kapag alam nyang tipsy na ako; e pano pa kaya kapag lasheng na talaga ako? Ayokong malaman.

Nakarating ako sa bahay ng gustong gusto ko ng hubarin yung aking glass slippers, aray ko. Pochamos, ang sakit ng sakong sakong ko. Di bale na, sarap naman mag-sayaw, hahaha. So ayun, balik Cinderella na si kengkay. Nag shower at nagpalit ng duster dahil naghanda pa ako ng baon ng mga bata para kinabukasan, nag walis walis, nag imis-imis, nag tiklop ng labada, at kung ano ano pa.

Parang panaginip lang ang aking Costume Ball na pinuntahan, hayyy. Kaninang umaga, alas siete pa lang gising na mga little kengkays. Niyugyog ako sabay sabing, ‘nanay kengkay, magkwento ka kung ano nangyari kagabi.’ At narinig ko rin ang telepono, sumagot ang answering machine, si kengkoy, na ang sabi naman ay ‘sorry darling, kailangan kitang gisingin kasi ihahatid mo pa ang mga bata sa kindergarten.’ Arrrrgh

Atsaka na ibang chika dahil maglalako pa ako ng cakes sa kindergarten.