Kwentong Kengkay

Enero 20, 2007

Manggang Hilaw at Bagoong

Filed under: Philippines,Unsolicited Thoughts — kengkay @ 2:22 hapon

Kagabi pagpasok ko sa sala, andun ang buong pamilya – ang asawa ko at ang aming dalawang anak, nanginginain. Yung kanilang usual dessert na prutas. Pero ang naamoy ko, manggang hilaw at bagoong. Ewan ko ba kung bakit. Tulo laway ko. Di ko tuloy maiwasan na titigan yung kanilang kinakain. Litchias, oranges, ubas at kiwis. Baka kasi sakaling sa sobrang titig ko e maging manggang hilaw at bagoong sila.

Senti lang

Filed under: Unsolicited Thoughts — kengkay @ 2:21 hapon

I dont know, but sometimes, when you miss your friends, you simply miss them so much that you either feel like crying or laughing out loud.

Despite hightech devices that keeps you in touch, there is still no substitute to talking face to face. To a smile. To laughing together. To crying together. To warm embraces. To kisses in the air. To flying kisses. To a teasing wink. To a bit of a push. To holding hands. To giving a toast. To picking on each others meals. To trying on clothes. To fake and real compliments. To exchange gifts. To posing for photos. To asking for help. To asking not to help. To be loud. To keep quiet.

To push. To shop. To binge. To bar hop. To get drunk. To fall in love. To fall out of love. To dance. To sing. To travel. To rush. To waving goodbye. To see you soon’s. To hope to see you soon’s. To ‘am coming your way next year’s'…

To be senti with….at marami pang to’s.

Setyembre 28, 2006

Kinabukasan (28 Sept 2006)

Filed under: Unsolicited Thoughts — kengkay @ 1:18 hapon

Ay, walang aray!
Mabuti na lang
Kasi naman
Sabi nung doktor
Mga isang oras daw
Talagang napalunok
At medyo napaurong
Pero andyan na nga
Ituloy na
Pero walang kaba
Pati ako nagtataka
Higa sa table
Antay sa doktor
Natapos ng ilang minuto
Parang wala
Pero meron
Buti na lang
Natapos syang
Walang aray!

Setyembre 26, 2006

Bukas (27 Sept 2006)

Filed under: Unsolicited Thoughts — kengkay @ 1:16 hapon

Para bukas,
may konting kaba.
Kasi bukas,
minor surgery daw.
Parang kagat na langgam na turok.
Konting tabas, konting gupit.
Maliit na tahi.
Aray ko.
Kasi naman, pwede namang iwan
Kaso mo naman, nakakailang
Ayan, biglaan
Walang oras pag-isipan
Nagtanong, nagdesisyon
Pumirma
Ang balik bukas
Ngayon lang pumasok
Konting kaba, konting tanong
Tama nga ba
Bakit nga ba
Huwag na kaya?
Hay, sige na nga.
Kaya natin to
Kahit kakabakaba.

Theme: Rubric. Sumulat ng Blog sa WordPress.com.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 64 other followers